7133bb47

Heb jij een kloppend werkhart?

Wed, 04 Jun 2025 10:19:24 GMT

Heb jij een kloppend werkhart?

Soms bruis je van ideeën.

Je werk stroomt.

Je zegt 'ja' en je meent het.

Je voelt richting, zin en flow.

Alsof je net in een bad met Red Bull hebt gelegen. ��

Maar soms… is het lauw.

Je doet je werk.

Je lacht.

Je functioneert.

Maar er zit minder glans in je blik.

Je hoort jezelf 'ja' zeggen, terwijl je eigenlijk iets anders bedoelt.

En dan vraagt iemand: “Hoe gaat het nou écht met je?”

En je weet het niet precies.

�� Veel mensen zitten dan niet op de bodem.

Maar ook niet meer vol bruis.

Ze zitten ergens in de tussenruimte .

Die plek tussen ‘het gaat prima’ en ‘ik weet het niet meer’.

Soms voelt het als een soort Blue Monday die wat langer blijft hangen.

En precies dáár zit zóveel potentie.

Als we maar durven kijken.

Als we het gesprek maar eerder durven voeren.

Als we elkaar durven zien — gewoon in ons zijn.

Dat het oké is.

En dat we juist dáár elkaar kunnen inspireren, uitnodigen, aanraken in mogelijkheden.

Niet om te repareren, maar om samen wakker te blijven.

Want in veel organisaties begint dat gesprek pas als iemand uitvalt.

Dan komt de route: bedrijfsarts, begeleiding, herstel. Waardevol — maar vaak rijkelijk laat.

Zouden we het niet eerder mogen voelen?

Eerder mogen zeggen?

Eerder mogen verkennen?

Kunnen we de weg naar een mentor, coach of klankbord niet vrijer maken?

Leidinggevenden toerusten om het échte gesprek te voeren?

Niet pas als het schuurt, maar juist om mensen in beweging te houden?

Misschien is het een beetje zoals vroeger aan tafel. In Nederland aten we jarenlang trouw ons AVG’tje: aardappels, vlees en groente.

Want dat kenden we. Daar waren we voor opgevoed.

Maar de wereld is groter.

De smaken rijker.

En in die tussenruimte — tussen vertrouwd en onbekend — ligt de uitnodiging om eens iets nieuws te proeven.

Alsof je een ander restaurant binnenstapt.

Een nieuwe kaart openslaat.

Gun jezelf dat.

Je hoeft niet altijd te blijven doen waar je ooit voor bent opgeleid.

Je mag bijleren.

Bijsturen.

Bloeien.

Niet omdat het moet — maar omdat het mág. Want smaak ontwikkelt zich. En mensen ook.

�� En eerlijk: soms leggen we als medewerkers het initiatief iets te gemakkelijk bij de organisatie.

"Zij moeten zorgen. Zij moeten investeren."

Maar jij hebt óók een rol. Een kans. Een keuze.

Durf jij te kijken waar jij de bruis verliest?

Durf jij ruimte te vragen — vóór jezelf?

Durf jij te kiezen voor een klankbord — ook als niemand het je aanreikt?

Durf jij dat nieuwe restaurant binnen te stappen, en iets te proeven wat je nog niet kent?

Gewoon even proeven.

Zonder dat het meteen op je dagelijkse menu hoeft.

✨ Dát is volwassen eigenaarschap van de toekomst.

Dan hou je bruis mogelijk bruis.

Dan blijf je in beweging.

Dan geef je jezelf richting.

�� Misschien is het tijd dat we dáár ook op gaan sturen.

Niet alleen op KPI’s, deadlines of omzet — maar op de kwaliteit van verbinding.

Op behoud van energie.

Op zichtbaarheid van potentieel.

�� Dáár mogen organisaties meer dialoog over voeren.

Niet als 'soft topic' aan de zijkant.

Maar als centrale strategische waarde.

Niet alleen top-down.

Maar breed.

Samen.

Ophalen wat leeft.

Zien wat klopt.

Kiezen voor groei.

Zodat we samen in flow komen — en blijven.

Niet als uitvoerders van plannen.

Maar als mensen met betekenisvol werk.

"Dit is wat ik bijdraag. Hier ga ik van aan."

Dan word je er niet alleen voor betaald — je wordt er beter van.

Als mens.

Als team.

Als organisatie.

�� Dit is waarom ik doe wat ik doe.

Met mijn boek.

Mijn trainingen.

Mijn werk aan Code Oranje .

Om vlammetjes aan te wakkeren.

Om deuren te openen.

Om mensen te prikkelen om te leven in hun leven — met richting, ruimte en regie.

Omdat ik geloof:

✨ Je mag ontkiemen, precies waar je nu bent.

En verder groeien, waar je ook naartoe beweegt.

Ontdek.

Durf te dansen, ook als er even geen muziek is.

Zoek de ruimte.

Voel de vrije wind.

Leef jouw verhaal — met open ogen en een open hart.

Verlangen gaat voor verzuim.

Wed, 28 May 2025 11:53:40 GMT

Verlangen begint vaak met één ontmoeting...

Verlangen gaat voor Verzuim

We doen ons werk.

We leveren. We creëren.

We verdienen.

We bewijzen dat we meedoen.

Dat we ertoe doen.

Dat we iemand zijn.

En vaak drijft dat prima.

Tot we iets vergeten:

Dat werk een enorm bepalend onderdeel is geworden van ons leven.

Dat het, als we niet oppassen, onze identiteit gaat vormen in plaats van voeden.

Dat we soms pas achteraf voelen: wat deed er echt toe?

Zaterdag zag ik een fragment van een interview met Cor Boonstra, voormalig topman van Philips.

Wat me trof, was niet zijn cv of zijn zakelijke impact — maar zijn openheid.

Zijn reflectie.

Zijn menselijkheid.

In het gesprek met Jeroen Pauw ontstond een echte dialoog.

Over familie.

Over keuzes.

Over de schaduwkant van zichtbaarheid.

Over wat het betekent om een rol te spelen in het systeem, en wat dat vraagt van de mens daarachter.

En ik dacht: dit is waar het schuurt.

Niet omdat werk niet belangrijk is.

Maar omdat het zelden over verlangen gaat.

Wie leert je eigenlijk hoe je moet verlangen?

Wie waren onze goede voorbeelden?

Onze ouders?

Onze idolen?

Succesvolle mensen?

Met verlangen bedoel ik niet verlangen naar vakantie.

Maar naar bijdragen.

Verlangen, niet naar ontsnapping.

Maar naar betekenis.

Verlangen, niet naar rust.

Maar naar zin.

We sturen nu op verzuimcijfers, maar missen we de tussenruimte?

Die stille weken waarin mensen hun vuur verliezen.

Hun bezieling inleveren voor beleid.

Hun moed inleveren voor structuur.

�� Ik wil iets anders wakker maken.

Niet harder werken.

Maar bewuster kijken.

Niet fixen.

Maar begrijpen waar het schuurt.

Ik wil het moment vóór verzuim zichtbaar maken.

De tussenruimte waarin energie weglekt, betekenis verdampt, moed verkruimelt.

Niet omdat mensen niet willen, maar omdat we vergeten lijken te zijn waar we voor gáán.

Niet alles moet veranderen. Maar we mogen wel weer iets herinneren.

�� De Taal van Verlangen.

Is deze al ontstaan toen je kind was?

Of nog nooit?

Deze begint bij één vraag: Wat maakt dat jij wil opstaan?

Misschien ben jij iemand die zelf wakker wil worden.

Of samen met anderen wil ontwaken.

Misschien wil je je team in beweging brengen.

Of jezelf opnieuw ontdekken.

Opstaan, voordat je valt.

Dan werk ik graag met je.

Als gesprekspartner, aanwakker, aansteker.

Want verlangen begint vaak met één ontmoeting.

En een nieuw soort gesprek.

#DeTaalVanVerlangen #CodeOranje #HesIsMore #Werkzin #MenselijkheidMag #WakeUpRiseAndShine

�� www.hesismore.nl �� Ik werk met leiders, teams en individuen die verlangen willen laten werken. Training, gesprek of samenwerking? www.hesismore.nl

Ik vind leren wel leuk, school niet.

Wed, 16 Apr 2025 14:45:00 GMT

Zij hebben geen instellingsprobleem. Wij wel.

Inleiding:

De docenten van 4 havo op de school van mijn dochter zaten met hun handen in het haar.

“Waar ligt het aan? De ouders? Corona?”
Maar de bron ligt dieper.
Het is het systeem. En hoe wij ermee omgaan.

Een jongen zei laatst tegen zijn moeder:
�� “Ho ho mam, ik vind leren wél leuk. School niet. Dat zijn twee verschillende dingen.”

Die zin raakte me. Want hij zegt alles.
We denken dat jongeren afhaken. Maar misschien sluiten wij gewoon niet meer aan.

Niet alleen in het onderwijs. Ook op de werkvloer. In organisaties. In de samenleving.

Daarom dit artikel.
Mijn pleidooi voor de dialoog.
Niet harder duwen, maar beter luisteren.
Niet strakker sturen, maar nieuwsgieriger zijn.
�� Code Oranje voor de verbinding.

Lees mee en vertel me wat jij ervaart:

Zij hebben geen instellingsprobleem. Wij wel.

Laatst hoorde ik dat de docenten van 4 havo op de school van mijn dochter een vergadering belegden. Ze wisten het even niet meer. De inzet was laag. De betrokkenheid nog lager. “Waar ligt het toch aan?” vroegen ze zich af. Bij de ouders? De nasleep van corona? Ze zochten. Maar ze vonden het niet.

En ergens snap ik dat. Want als je alleen binnen het systeem zoekt naar de oorzaak, zie je niet dat het systeem zélf het probleem is.

Leren wél leuk. School niet.

Een oud-collega vertelde me over haar zoon. Slim, gevoelig, nieuwsgierig. Hij leest dikke boeken. Verliest zich in computerspellen vol geschiedenis, aardrijkskunde en maatschappijleer. Hij weet veel. Kan er prachtig over vertellen.

En toch zakte hij van 3 vwo naar 4 havo. Niet omdat hij niet kan leren. Maar omdat hij leert op een manier die het systeem niet goed herkent.

Op een dag zei zijn moeder tegen hem: “Jij vindt leren niet leuk, hè?” Waarop hij antwoordde: “Ho ho mam, ik vind leren wél leuk. School niet. Dat zijn twee verschillende dingen.”

Die zin bleef bij haar hangen. En bij mij ook.

We zijn de dialoog verleerd

We zeggen dat deze generatie geen inzet toont. Maar klopt dat wel? Of zijn ze gewoon niet meer te vangen in de oude structuren? One size fits all werkt al jaren niet meer. Maar we proberen het nog steeds.

De echte vraag is niet: “Wat mankeert hen?” Maar: “Wat zijn wij vergeten?”

Wij zijn vergeten hoe je een echte dialoog voert. Niet zenden. Niet afrekenen. Maar luisteren, samenvatten, doorvragen. Dat leer je niet uit een boekje. Dat is een vaardigheid. Net als sport. Oefenen tot het een reflex wordt.

Van individualisme naar samenleven

Ik geloof in de kracht van de dialoog. In organisaties, op scholen, in dorpen, in families. Als trainer en coach werk ik met mensen die de verbinding weer willen herstellen. Niet om alles mooier te maken dan het is. Maar om eerlijk te kijken. En opnieuw te bouwen aan een cultuur van nieuwsgierigheid, betrokkenheid en eigenlijk gewoon menselijkheid.

Zij hebben geen instellingsprobleem. Wij hebben een systeemprobleem. Een voorbeeldprobleem. Een luisterprobleem.

En daar kunnen we iets aan doen.

Daarom dit pleidooi

Voor leiders, bestuurders, beleidsmakers. Voor ouders, docenten en begeleiders. Voor iedereen die zich afvraagt waarom het soms niet stroomt:

Kijk nog eens. Luister beter. En durf opnieuw te beginnen.

Want uiteindelijk zoekt ieder mens – jong of oud – een plek in de samenleving. En dat kan. Sterker nog: we hebben iedereen nodig.

Herken je dit? Werk je met jongeren, teams of in een veranderende organisatie? Ik ben benieuwd naar jouw ervaring. Laat een reactie achter of stuur me een bericht. Of als je het leuk vindt: laten we digitaal koffie drinken.

— Hester Hendriksma www.hesismore.nl

#Onderwijs #Samenleving #Jongeren #Toekomst #Verbinding #Leiderschap #DuurzameInzetbaarheid #Voorbeeldgedrag #Werkplezier #Organisatieontwikkeling #Dialoog #Luisteren #Mensgericht #PersoonlijkLeiderschap #CodeOranje #HesIsMore

Waarom mensen je leuk vinden (en soms niet kunnen uitstaan) 15 april 2025

Wed, 16 Apr 2025 14:39:58 GMT

De kracht en valkuil van charisma.

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

De kunst van ontwapenend zichtbaar zijn.

Tue, 15 Apr 2025 15:01:46 GMT

Ken je dat?

Dat gevoel dat je jezelf wil laten zien.

Je werkt hard, bereikt mooie dingen, en toch knaagt er iets.

Iets dat zegt: ‘Zie mij, erken mij.’

Dus deel je een post vol successen.

Trots? Ja.

Maar raakt het ook?

Ik zie het vaak: mensen die hun mijlpalen delen – en terecht, want succes mag gevierd worden.

Maar ergens voelt het soms alsof er iets ontbreekt.

Alsof het harde roepen juist laat zien dat er iets kwetsbaars onder zit: de behoefte om gezien te worden.

En soms voelt het zelfs te gepolijst.

Alsof er een filter overheen ligt waardoor het niet meer helemaal klopt met de werkelijkheid.

We willen allemaal laten zien wie we zijn en wat we waard zijn.

Maar echt indruk maken?

Dat lukt niet door alleen te vertellen hoe goed je bent.

Het lukt als je ook durft te delen waar je tegenaan liep.

Die ene les die je onverwacht raakte.

Dat kleine inzicht dat je grote stappen liet zetten.

Misschien is dat wel de kern: jezelf ontwapenend durven laten zien.

Puur, eerlijk, zonder opsmuk.

Want gek genoeg: juist die kwetsbaarheid maakt je krachtig én aantrekkelijk.

Dat is waar mensen echt door geraakt worden.

En misschien hebben we dat allemaal wel weer te leren: de dialoog aangaan.

Niet alleen ons eigen verhaal zenden, maar ook luisteren naar die van een ander.

Van individualisme naar samenleven.

Dat vraagt lef.

En dat geldt niet alleen op het werk, maar ook thuis, bij vrienden, bij de sportvereniging.

Overal waar mensen samenkomen en elkaar willen begrijpen.

Tijdens mijn coaching en trainingen werk ik hier vaak aan: hoe laat je jezelf zien op een manier die klopt?

Gewoon echt, zonder mooipraterij.

Want juist die eerlijke, ontwapenende verhalen en de ruimte voor dialoog maken dat mensen je willen volgen en horen wat je te zeggen hebt.

Herken je dat?

Die balans zoeken tussen trots delen en echt jezelf laten zien?

En hoe ga jij om met die dialoog, zowel op je werk als daarbuiten?

Ik ben benieuwd naar jouw gedachten.

Wil je hierover eens sparren?

Ik denk graag met je mee!

Imago

Tue, 04 Feb 2020 12:48:49 GMT

Loesje: Wees jezelf. Er zijn al zoveel anderen!

Mooi gezegd. Toch is het, voor de meesten van ons, iedere keer een uitdaging om bij een kennismaking of een introductie van jezelf in een paar woorden te zeggen over jezelf, wie je bent, wat je kan en wat je wilt. Zo dat anderen precies weten wat ze aan je hebben en wat je te bieden hebt. Liefst nog op een originele manier zodat je je onderscheidt en onthouden wordt.

Hoe ontspannen zou het zijn dat de eerste indruk het zelfde is als alle indrukken daarna die je afgeeft. Dat je jezelf kan zijn en dit altijd onder woorden kunt brengen. Dat je het weet wie je bent.

Mensen die het lukt authentiek te zijn, zijn het meest geloofwaardig. Er is vertrouwen nodig om een opdracht of een rol te krijgen. Zelfkennis is een groot goed. Soms pas je je aan aan de ander om iets te krijgen. En ziet daar ook waarde in, in aanpassingsvermogen.

In het vinden van een goede plek op de arbeidsmarkt krijg ik dikwijls de indruk dat mensen, die door ervaring breed inzetbaar zijn ook breed zoeken. In gesprekken schets je een soort ideaal beeld van jezelf. Je geeft een imago af. (Definitie imago: Een imago is beeld dat anderen van je hebben.)

Ik vroeg me af kunnen anderen bij benadering te weten komen hoe jij in elkaar steekt? Als je het zelf soms al zo lastig vindt? Behoorlijk ingewikkeld, nadenken over hoe andere mensen denken hoe jij in elkaar steekt. Ineens vroeg ik me af. Kun je ook te authentiek zijn? Ik heb er eens een modelletje van de kernkwadranten op losgelaten.

Over alles valt te discussiëren. Ik denk aan Johan Cruijff, Ieder voordeel heb zijn nadeel.

Bergbeklimmen

Mon, 16 Dec 2019 13:03:59 GMT

Vergelijk het vinden van een plek op de arbeidsmarkt eens met bergbeklimmen.

Tijd:

Het kost waanzinnig veel tijd. In voorbereiding en uitvoering. Denk in scenario’s.

Bestemming:

Welke berg kies je en waarom?

Route:

Die ene plek vinden, die ene top bereiken, het is nooit één rechte weg omhoog. Vanaf een basis ga je zigzaggend van punt naar punt.

Je lijf:

Je hebt conditie nodig, je hebt spierkracht nodig kortom je moet trainen! Uren maken, oefenen, geoefend raken.

Bagage:

Wat stop je in je rugzak en wat laat thuis? Wat zijn de invloeden van buitenaf? Het weer

Keuzes:

Je maakt voortdurend keuzes voor en tijdens je reis, je realiseert je de consequenties. Je anticipeert. Je focust. Stelt bij, eventueel zelfs je doel. Na de reis evalueer je

Gids:

Als trainer/coach/facilitator functioneer ik niet als een sherpa, ik draag niet de last van de cursist. Ik ben een gids. Ik geef aanwijzingen, tips, ik confronteer, ik spiegel en denk mee. Het zijn 'jouw' benen en 'jouw' hoofd die het werk doen om omhoog te komen.

Ik heb plezier in mijn werk. Door mijn begeleiding zie ik de groei van cursisten en de blik 'vooruit'. Een heel proces, wat niet over 1 nacht ijs gaat. Goede zelfkennis is daarbij de essentie. 'Wie ben ik, wat kan ik, wat wil ik'. De kernvragen waar alles om draait. Weet wie je bent en wat je te bieden hebt en weet dit ook uit te leggen en uit te dragen.

Resultaat:

Niet jezelf verkopen, maar jezelf zijn! Daar werk ik met jou naar toe. Dan ben je het meest authentiek en geloofwaardig. Vertrouwen uitstralen. Vertrouwen hebben dat je iets op kan lossen voor een ander. Iemand kunnen ‘ontzorgen’. Hierin zit waarde. Hiervoor mag je betaald worden!