Over Hester
Nieuwsgierig naar wat mensen mogelijk kunnen maken
Ik ben Hester Hendriksma
Al ruim 25 jaar werk ik met mensen die zich bewegen in werk en organisaties — als trainer, coach, facilitator en adviseur.
Wat me daarin blijft fascineren is niet alleen wat mensen doen, maar vooral hoe zij zichzelf inzetten. Je kunt rollen, taken, processen en verantwoordelijkheden heel precies beschrijven. Of het vervolgens werkt, wordt voor een belangrijk deel bepaald door hoe mensen luisteren, spreken, samenwerken, kiezen, verantwoordelijkheid nemen en omgaan met verschil.
Daar wordt cultuur concreet. Niet als iets abstracts, maar in het gedrag dat we iedere dag met elkaar laten zien — en dat gedrag kun je onderzoeken, oefenen en ontwikkelen.
Daar ligt mijn vak: ontwikkeling zo concreet maken dat je haar terugziet in het dagelijks handelen.
Mijn kijk op ontwikkeling en hoe deze is ontstaan
Van de mens naar de mens en context
In mijn werk ben ik lang vooral bezig geweest met de ontwikkeling van mensen.
Met loopbaanvragen, training, coaching en outplacement.
Met vragen als: wie ben ik, wat kan ik, wat wil ik en hoe kom ik in beweging?
Gaandeweg zag ik steeds scherper dat ontwikkeling nooit alleen bij het individu ligt.
Je kunt iemand trainen om beter feedback te geven, maar wat als feedback in het team niet veilig is?
Je kunt een leidinggevende coachen om meer ruimte te geven, maar wat als processen en verantwoordelijkheden juist controle afdwingen?
En je kunt een team een geweldige dag bezorgen, maar wat verandert er maandag in het dagelijks werk?
Daar verschoof mijn blik.
Van alleen de mens ontwikkelen naar onderzoeken wat een opgave vraagt van:
IK ↔ WIJ ↔ SYSTEEM
- IK — wat vraagt dit van mij en mijn vakmanschap?
- WIJ — wat vraagt dit van hoe wij samenwerken?
- SYSTEEM — wat moet de organisatie mogelijk maken?
Daarom begin ik niet automatisch met een training, coaching of teamsessie. Ik begin bij de opgave.
Wat speelt hier werkelijk?
Wat willen we bereiken?
Wat vraagt dat van gedrag én structuur?
En wat moeten we daarvoor leren, oefenen of anders organiseren?
Soms hoeft de mens niet harder te veranderen.
Soms moet er om de mens heen iets mee veranderen.
Waar mijn blik vandaan komt
Ik ben opgegroeid met veel ruimte om zelf te ontdekken, verantwoordelijkheid te nemen en mijn eigen koers te bepalen. Zeilen hoorde daarbij.
Toen ik zestien was, zei een 'hollander' tijdens de Sneekweek tegen mijn zus en mij:
‘Verlies nooit jullie prachtige houding.’
Die woorden ben ik nooit vergeten.
In het Fries bestaat een woord dat voor mij in de buurt komt van wat hij misschien zag: bliir.
Iets van blijheid, onbevangenheid en oorspronkelijkheid.
Open de wereld tegemoet treden en tegelijkertijd dicht bij jezelf blijven.
Misschien heb ik die woorden wel tussen mijn oren geknoopt als: ik mag er zijn zoals ik ben.
Mijn eigenheid hoeft de verbinding met anderen niet in de weg te staan.
Later werd het zeilen serieuzer. Ik voer met de Yngling NED 7 Europese kampioenschappen en zeilde voor ABN AMRO bij Roy Heiner op een MaxFun.
Ik hield vooral van de spinnaker en van voor de wind varen.
Daar zaten voor mij spel, snelheid en plezier — én vakmanschap.
Tijdens een pretrace van de Heineken Regatta op Sint Maarten voer ik met ABN AMRO-collega's.
Toen de stuurman voor de wind vroeg wie het roer wilde overnemen, bood ik mezelf direct aan.
Na het rak verbaasde hij zich over hoeveel we hadden gewonnen.
Voor mij voelde het vertrouwd. Ik verstond de taal van voor de wind zeilen.
Weten waar je de wind vindt, je zeil vol houden, de golf voelen, de stuwkracht benutten en voortdurend waarnemen en bijsturen.
Wat er van buiten eenvoudig uitziet, kan veel vakmanschap bevatten.
Dat geldt ook voor samenwerken. Op het water heb je een bestemming, regels, rollen en taken. Maar ook wind, stroming, andere boten en omstandigheden die voortdurend veranderen.
Goed zeilen betekent dat je blijft waarnemen, je verhoudt tot wat er gebeurt en je koers bijstelt zonder je bestemming én je bemanning uit het oog te verliezen.
Die manier van kijken neem ik mee in mijn werk.
Ook luisteren, doorvragen, afstemmen, positie innemen en ruimte geven kunnen er eenvoudig uitzien.
Totdat het spannend wordt. Ook gedrag is vakmanschap.
Voor mij zit daar iets wezenlijks:
Eigenheid én verbinding.
Vakmanschap én samenspel.
Koers houden én kunnen bewegen.
Stevig in wat van waarde is. Wendbaar in wat verandert.
Wat ik dan concreet doe:
De opgave bepaalt wat we inzetten.
Soms vraagt die om coaching of een individueel gesprek. Soms om een training, workshop of teamsessie. Soms moeten mensen nieuwe vaardigheden ontwikkelen. En soms ligt de sleutel juist in rollen, processen, leiderschap of de manier waarop het werk is georganiseerd.
Daarom werk ik niet vanuit één vast programma.
1. ONDERZOEKEN
Gesprekken • interviews • observaties • data
→ scherp krijgen wat er werkelijk speelt
2. ONTWERPEN
Inzichten vertalen naar een passende aanpak
→ bepalen wat nodig is in gedrag, samenwerking en/of structuur
3. ONTWIKKELEN & DOEN
Training • workshops • coaching • teamsessies • facilitatie • vaardigheden oefenen
→ ontwikkelen en oefenen wat de opgave vraagt
4. TOEPASSEN & LEREN
Toepassen in het werk • effect onderzoeken • reflecteren • bijstellen
→ ontwikkeling zichtbaar maken in het dagelijks handelen
Wanneer de opgave andere expertise vraagt, werk ik samen met anderen.
Zo combineerden we bij Team Finance ontwikkeling van gedrag en samenwerking met expertise op structuur en processen.
Niet mijn gereedschapskist bepaalt de aanpak.
De opgave bepaalt welk gereedschap en welke expertise nodig zijn.